Hatıra Kitabından Hatıralar

Öyle görünüyor ki Hacıeminoğlu, öğrencileri, meslektaşları ve okuyucuları arasında sadece bir ilim ve fikir adamı olarak tanınmakla kalmamıştır. Bu yazılarda onun bu özelliklerinin yanında bir özelliği daha öne çıkmıştır ki o da Hoca'nın insan ilişkilerinde gösterdiği 'samimiyet ve sevecen olmak' özelliğidir.

Onun öğrenim hayatı, çalışma hayatı ve eserleri üzerindeki çalışmalar başlamıştır. Lehçetü'l- Hakâyık: Seyyâreler, Kutb'un Husrev ü Şirin'i ve Dil Hususiyetleri, Türk Dilinde Edatlar, Dokuz Işık'ta Eğitim Sistemi, Türkçenin Karanlık Günleri, Fuzulî, Türkiyenin Çıkmazları, Yeni Bir Dünya, Yapı Bakımından Türk Dilinde Fiiller, Türk Edebiyatında Tahliller, Harzem Türkçesi ve Grameri, Karahanlı Türkçesi ve Grameri, Edebiyat Tahlilleri, Millet ve Aydınlar. Bir dilci sıfatıyla alanına getirdiği yenilikler, bir bilim ve fikir adamı kimliğiyle, başta eğitim olmak üzere, Türkiye'nin meseleleri karşısında ortaya koyduğu millî düşünceler, uzmanları tarafından kuşkusuz araştırılacak ve gözlerimizin önüne serilecektir. Biz burada hatıra kitabında gördüğümüz, bugün de özlemini çekmeye devam ettiğimiz onun herkesçe kabul edilen insan ilişkilerindeki 'samimiyet ve sevecen olmak' olmak özelliğini birkaç hatırayla ortaya koymaya çalışacağız.

Birol Emil: Ömürlük Arkadaşlığın Başlangıcı:

Birol Emil'in onunla arkadaşlığı, öğrencilik yıllarına kadar uzanır. Birol Emil'in türlü vesilelerle Edirne'ye her gelişinde bu iki eski arkadaşın hatıra, şiir ve fıkralarla dolu sohbetleri, bizlere unutulmaz akşamlar yaşatmıştır. İşte bu ömürlük arkadaşlığın başlangıcı:

'Hiç unutmam: İstanbul Kabataş Erkek Lisesi'ni bitirmiş, devlet hesabına parasız yatılı öğrenci olarak Çapa Yüksel Öğretmen Okulu'na girmiştim. İlk gün, elimde bavul, muavinler odasının önünde ürkek ürkek dururken, yanıma gözlüklü bir genç yaklaştı. Kendini tanıttı: 'Ben Necmettin Özdarendeli; Türk Dili ve Edebiyatı 2. sınıf öğrencisiyim; kimi bekliyorsunuz?' Adımı, bölümümü söyledim. Fevkalade memnun oldu. O sıcak gülümsemesiyle bana sarıldı. 'Ocağımıza hoş geldiniz. Muamelenizi hemen yaptıralım' deyip beni başmuavinin yanına götürdü; kayıt işlemlerini yaptırdı ve sonra okulun lokaline indirerek orada bulunan Yüksek Öğretmenlilerle tanıştırdı.' 

Recep Duymaz: Musikinin Gücü:

İTÜ'de Türk Dili Okutmanlığı yaparken, Marmara Üniversitesi'nde doktora tezimi tamamlamıştım. Bir gün İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nden hocam olan Necmettin Hacıeminoğlu'nu 1992 yılında Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı'nda ziyarete gittim. Hocayla uzun süredir görüşmemiştim. Yanında daima çalışır durumda görmeye alıştığım Prof. Dr. Turan Yazgan vardı. Ben elini öpüp otururken hoca yüzüme bakarak 'Dağıldınız'¦' diyerek söze başladı. Tam o sırada bir şeyler söylemeye hazırlanırken Nevzat Atlığ içeri girdi.  AKM'de Pazar konserlerinin devam ettiğini ve Necmettin Hoca'nın bu konserlerin sadık müdavimlerinden biri olduğunu duyuyordum. O zaman orada tadına doyum olmaz bir musiki sohbeti başladı. Sadece dinliyor ve arınıyordum. Söylenen her cümle beni bazen Ahmet Hamdi Tanpınar'ın Mahur Beste'sine, bazen Yahya Kemal'in şiirlerine götürüyordu. Sanki daha çok Necmettin Hoca konuşuyor, diğerleri dinliyordu. Hoca'ya göre musiki, bir kültürün en kendine has unsuruydu. Türk musikisi, Türk kültürünün en orijinal unsuru, onu yabancı kültürlerden ayıran en hâkim çizgisiydi. Onu sevmek, ona bağlanmak, kültürümüzün en 'mahrem' unsuruna sahip olmak anlamına geliyordu'¦'

Neden sonra Hoca, arkadaşlarıyla vakıftan ayrılırken bana 'Süreyya ile görüş', dedi.  Çok şaşırmıştım'¦ Oraya niçin geldiğimi söylememiştim'¦ Süreyya'nın kim olduğunu, nerede, ne yaptığını bilmiyordum'¦ 

Araştırdım'¦ Süreyya ile tanıştım'¦ Birol Emil ile Necmettin Hacıeminoğlu'nunkine benzer bir arkadaşlık kuruldu aramızda. Daha sonra çalışma hayatıma Trakya Üniversitesi'nde devam ettim... Meslek hayatımın en güzel yıllarını, Necmettin Hacıeminoğlu'nun kurduğu Trakya Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü'nde ve onun yetiştirdiği güzel insanlar arasında geçirdim'¦Türk Dünyası Araştırmaları Vakfı'nda Türk musikisi üzerine söylediklerini hiç unutmadım'¦

Esat Can: Çocukların Türkçesi:

O yıllarda öz Türkçecilik adıyla anılan bir hareket vardı. Tinsel, bedensel, çoğun, gereksinmek '¦ gibi uydurma kelimeler, okullarda çocuklara öğretiliyordu'¦ Necmettin Haıeminoğlu, bunlardaki yanlışlığı yazılarında anlatıyor, doğrusunu örnekleriyle gösteriyordu. 

'Necmettin Bey'in, çocuklar ve onların diline dair bir tespiti vardı: Küçük çocukların, fıtratlarından gelen masum ve sağlıklı mantık yapısı ile dili çok doğru bir şekilde kullandıklarını söylerdi. Yanı sıra da Milli Eğitim Bakanlığı'nın dil öğretiminin çocuklara bir şey kazandırmayıp aksine onların mevcut Türkçelerini bozduğunu ironi ile eklerdi.

Sohbetlerimizde yanımızda oynayan çocukların konuşmalarını dinledikten sonra, bize dönüp şöyle derdi: 'Ne güzel konuşuyorlar!.. Belli ki okula gitmemişler!...'