'Soul'

Kutlama deyince insanın aklına şaşalı sofralar, havai fişekler, müzik ve dans geliyor değil mi?

Benim için öyleydi en azından.
Kutlama deyince bir kere o şampanya patlayacak fonda da neşeli bir müzik olacak.
Ve sevdiklerinden oluşan bir kalabalık.
Ama Kovid-19 ile birlikte bütün alışkanlıklarımız değişti.
Kalabalık kutlamaları ertelemek zorunda kaldık, iki kişi yan yana gelse diken üstündeyiz.
Şimdilik bir süre daha dişimizi sıkacağız gibi gözüküyor.
Güzel günlerin ileri olduğunu düşünerek bugünlere biraz daha tahammül edeceğiz.
Her zamanki şeyleri tekrar etmeme gerek yok.
Sıkıldık, bunaldık, hava almak istiyoruz.
Gündem kendini kararttıkça karartıyor.
Tünelin ucundaki ışık göründü, aşı bulundu diye sevinsek bu sefer başka bir yerden tokadı çakıp sersemletiyor.
Salgın tehlikesi geçtiğinde bu sefer kuraklık bizi bekliyor, o olmasa geçim derdi var.
Nereden ne çıkacağı belli olmayan (aslında belli de) garip bir oyunun içine düşmüşüz de gittikçe zorlaşan bölümleri geçmeye çalışıyor gibiyiz.
Tam 'Oh bitti geçtik artık' derken bizim neslin o çok iyi bildiği hayal kırıklığı ekranda yanıp sönüyor; 'Teşekkürler Mario ama prensesimiz başka bir kalede.'
Mario yorulmuş mu, bunalıma mı girmiş o kısım çok önemli değil.
Hayattaysa bir sonraki bölüme geçmesi lazım Mario'nun.
Yani işte hepimiz Mario'dan hallice kimimiz dışarıda kimimiz iç dünyamızda oradan oraya koşturup duruyoruz.
Sokağa çıkma yasaklarıyla birlikte sanıyorum büyük çoğunluğumuz iç dünyamızda yeni bölümler geçmekle meşgul.
Karantinada iyice anladığım bir şey var ki sanat insana kendini iyi hissettiriyor.
Güzel bir film, iyi bir edebi eser, güzel bir şarkı, dijital de olsa muhteşem bir tablo, heykel ya da fotoğrafa bakmak insanın içini açıyor.
Hayatı anlamlandırmaya ve böyle sıkıntı dönemlerde de hazmetmeye yardımcı oluyor.
Bu sebeple ben de bu dönemde daha fazla okumaya ve izlemeye çalışıyorum.
En son izlediğim film ise bir animasyondu.
Disney '“ Pixar yapımı 'Soul' (Ruh)
Yazının bundan sonrası 'spoiler' içerecek ama anlatmadan olmaz sevgili okur.
Filmimizin ana karakteri Joe Gardner adında Afrikalı Amerikalı bir müzik öğretmeni.
Çok iyi piyano çalan Joe'nun en büyük tutkusu bir caz müzisyeni olmak.
Ancak Joe, bu büyük tutkusunu gerçekleştirmesine ramak kala ölüyor.
Öldüğünü anlayan Joe, dünyaya geri dönebilmek için çabalıyor.
Ahirete (yani o cennet / cehennem kısmına) gitmesi gerekirken bir şekilde genç ruhların, dünyaya gitmeden önce hazırlandığı, karakter özelliklerini, ilgi alanlarını, huylarını edindikleri 'Büyük Önce'ye (Great Before) ulaşıyor.
Bir şekilde aradan sıyrılan Joe, 22 adında yıllardır dünyaya gitmek istemeyen, dünyayı sıkıcı, saçma ve gereksiz bulan bir ruhun 'akıl hocası' oluyor.
Genç ruhların dünyaya gidip, doğmaları için kazanmaları / edinmeleri gereken bir 'kıvılcım' (spark) var.
'Kıvılcım' dediğimiz şey birçok ruh için dünyaya gittiklerinde tutkuyla yapacakları bir şey.
İkilinin aralarındaki anlaşmaya göre Joe, 22'nin 'kıvılcım'ını bulmasına yardım edecektir, 22 de karşılığında dünyaya gidiş biletini Joe'ya verecektir, böylece iki taraf da kazanacaktır.
İkilinin gülümseten zaman zaman da duygulandıran macerası böylece başlamış oluyor.
Joe, 22'ye yaşamın aslında o kadar kötü olmadığını göstermeye çalışırken 22 dünya deneyiminde 'kıvılcım'ın aslında farklı bir şey olabileceğine dikkat çekiyor.
Filmde yetişkinler tutkularının peşinde koşarken aslında hayatı ıskalıyorlar.
Bakıyorlar ama görmüyorlar.
Netice olarak tutkularının peşinden gitmek kötü bir şey değil ama ya o tutkunun peşinden koşarken hayatın tam da gözümüzün önünde duran güzelliklerini ıskalıyorsak? (Minicik olsalar bile)
Nitekim filmin sonunda Joe'ya ikinci bir hayat şansı verildiğinde hayatıyla ne yapacağını sorduklarında Joe şöyle yanıt veriyor; 'Emin değilim ama her bir dakikasını yaşayacağımı biliyorum.'
Bence bir değişiklik yapıp filmi izleyin sevgili okur bakalım Joe ve 22'den siz ne mesajlar alacaksınız?